Myphd - Real Estate ingatlanportál

Klienci biur nieruchomości coraz częściej zastanawiają się nad tym, jakie mieszkanie będzie dla nich najlepsze i co mają wybrać. Nie zawsze jednak wiedzą co jest dla nich dobre, więc to najczęściej dopiero pracownicy biur nieruchomości naprowadzają ich na właściwe lokale.

Ze statystyk prowadzonych przez biura wiadomo, że większa liczba osób poszukujących odpowiedniej nieruchomości w Poznaniu szuka jak najlepszych mieszkań w najniższej cenie. Jeśli pomiędzy mieszkaniem z rynku wtórnego, a mieszkaniem nowym od developera występują niewielkie różnice cenowe to z pewnością klienci wybiorą mieszkanie nowe. Decydują o tym niezaprzeczalne walory mieszkania. Najczęściej kupowanymi mieszkaniami są te, których powierzchnia znajduje się pomiędzy trzydzieści a sześćdziesiąt metrów kwadratowych, a górna granica ceny to czterysta tysięcy złotych. Niestety ta granica wynika z polityki banków, które chcą uchronić się przed nieuczciwymi kredytobiorcami. Nieruchomości w Poznaniu najczęściej kupują ludzie młodzi i rodziny z małymi dziećmi. Są to mieszkania w dobrych dzielnicach w pobliżu centrum miasta lub przedszkola czy szkoły. Mieszkania takie nie zawsze mają znacznie wyższe ceny, jednak jest na nie największy popyt. Zawsze jeśli będziemy chcieli sprzedać takie mieszkanie to uzyskamy za niego na pewno znacznie wyższą cenę niż za mieszkanie w gorszej lokalizacji i z tak zwanej wielkiej płyty. Coraz częściej klienci szukają czegoś nowego i niekonwencjonalnego, a więc wszelkie innowacje są poszukiwane. Jeśli chodzi o garaż to najczęściej jest on oferowany razem z mieszkaniem za dodatkowa opłatą. Jeśli klient ma do wyboru miejsce parkingowe pod blokiem lub garaż to weźmie większy kredyt i dokupi do mieszkania garaż. Czasami głównym kryterium, jakim kierują się klienci przy wyborze odpowiedniej nieruchomości w Poznaniu jest tylko i wyłącznie chęć zarobku w przyszłości – sprzedania mieszkania z zyskiem. Dzięki temu najczęściej kupowane są mieszkania do trzydziestu metrów kwadratowych, które zlokalizowane są w centrum miasta.

Az UNEP United Nations Environment Program, a Google blogrollja, mint keret:

Kiment egy online felhívás az UNEP-től, hogy a kijelölt napon minden blogger, aki a programhoz csatlakozik, adott napon környezetvédelmi témában postoljon a saját blogján.

Az eredmény:

A projekt költségvetése minimális, az eredmény maximális: 20.603 résztvevő blogger, 23.327 Blog Post (Google Blog Search), 14.631.038 RSS olvasó. Nagy sajtóvisszhang (köztük Morning Herald, BBC; Reuters). Nem csak online.

Szerintem mind használhatóak vagyunk. Anélkül, hogy KIHASZNÁLNA minket bárki. Az online kommunikáció olyan irányt vett, nagyrészt a Google-nek köszönhetően, amit a vad kapitalista önzőzésben nevelkedett piaci szereplő még az agyát csúcsra járatva sem bír befogadni. Pedig előbb utóbb kénytelen lesz. A rövid távú profithalmozás, a hülyének nézés napjai meg vannak számlálva. Vége a „megtartom magamnak, nehogy más elvigye az ötletemet” mentalitásnak. Marad a „csinálás”. Adni, adni, adni. Elég jót, valós dolgot, újat adni a többieknek, akik majd eldöntik szeretik-e, amit ajánlunk. És ha szeretik, segítik, támogatják az ügyünket/termékünket, használják a szolgáltatásunkat. A keretek adottak. Csak dolgozni kell. A többi meg jön magától.

« vissza a főoldalra | kategória: online revolution, Civilkedünk | nincs hozzászólás »

Ne Legyünk Prosztók!

Szeretem Londont.

(Ami azt illeti, jobban, mint Budapestet. Nem Budapest helyett, de jobban… Olyan ez, mintha valaki Liptovsky Mikuláson születik, aztán felköltözik Pozsonyba, mert Pozsonyt jobban szereti. Mert amíg Liptovsky Mikuláson él, Liptovsky Mikulás valahogy nem hagyja magát szeretni. Hiába szereti azonban jobban Pozsonyt, Liptovsky Mikulás helyét mégsem fogja átvenni a szívében. Hogyan is vehetné…!)

A fenti képen látható két afro-európai lány Brixtonba valósi. Brixton Dél-Londonban található. Az afrikai és a karibi bevándorlók által lakott városrész. Olyasmi, mint a Cartier Latin Párizsban. Csak népesebb. (Ezt úgy állítom, hogy nem jártam a Cartier Latinben.)

A két figyelemreméltó ifjú hölgyet a tévében láttam. Arról kérdezték őket, hogy egy olyan sokszínű és vegyes városrészben, amilyen Brixton, milyen illemszabályokat kell betartani ahhoz, hogy az emberek békében élhessenek együtt egymás mellett. Ők azt válaszolták, hogy egyetlen ilyen illemszabály van:

Ne Légy Prosztó!

Ahogy büszkén otthonukról meséltek, három olyan értéket fedeztem fel, ami a Ne Légy Prosztó! szabályt összetartja.

Tartás. Tolerancia. Udvariasság.

Vagyis legelsősorban:

Fogadjuk El Önmagunkat!

Fogadjuk El Önmagunkat Olyannak, Amilyenek Vagyunk!

Felejtsük el végre a kukink méretét! Felesleges nyugtalankodni miatta.

Attól ugyanis nem nő meg.

Sőt.

Ahogy attól sem, hogy kihúzatjuk egyesben.

Attól csak lelepleződünk.

Ahogy az asztalra hanyagul kidobott Audi-slusszkulcs vagy a Rolex sem segít.

Sőt.

Az a kuki már csak akkora amekkorának a Jóisten megteremtette.

Se nem kisebb. Se nem nagyobb.

Különben sem a mennyiség számít.

Csakis a minőség.

Ahogy a diplomától sem leszünk okosabbak.

Vagy a híres ismerősöktől híresebbek.

Másodsorban:

Fogadjuk El A Többieket!

Fogadjuk El A Többieket Olyannak, Amilyenek!

Sokan vagyunk Brixtonban. Sokfélék.

Felesleges nyugtalankodnunk amiatt, hogy nem vagyunk egyformák.

Felesleges nyugtalankodnunk a többiek miatt.

Ők mások.

Másképpen élnek.

Azzal azonban, hogy ők másképpen élnek, nem azt állítják, hogy ahogyan mi élünk, az rossz lenne.

Az ő életformájuk nem támadás a mi életformánk ellen.

Nem kell félni.

Tényleg.

Nincs szükség avatkozásra.

Ne legyünk házmesterek.

Harmadsorban:

Viselkedjünk!

A két brixtoni lány itt egészen biztosan nem Fejér István klasszikusának, a Tudni Illik, Hogy Mi Illiknek az elolvasására és betartására gondolt.

Inkább Hillél Rabbi járhatott a fejükben, akit amikor megkérdeztek arról, hogy mi a zsidó vallás lényege, így válaszolt:

- Ne tegyél olyat mással, amit ha Veled tennének, Te sem örülnél. Ennyi. Ez a törvény. A többi csak duma. Vagy ennek a magyarázata.

Każdy z nas marzy o posiadaniu własnych czterech ścian. Dla jednych oznacza to zakup własnego domu a dla innych mieszkania. Codziennie tysiące Polaków staje przed dylematem: dom czy mieszkanie?

Nie bez znaczenia jest miejsce, w którym dorastaliśmy i spędziliśmy dzieciństwo. Jeśli wychowywaliśmy się w domu z ogrodem to nie wyobrażamy sobie spędzenia reszty życia w mieszkaniu w bloku, choćby było najbardziej komfortowe. Jednak w dzisiejszych czasach niejednokrotnie dylemat mieszkaniowy rozwiązuje za nas samo życie, gdyż po prostu nie każdego stać na zakup domu. Biorąc pod uwagę ceny mieszkań w Warszawie czy innych większych miastach Polski musimy przyznać, że są one jednak nieco niższe niż ceny domów.

Z drugiej strony w żadnym mieszkaniu w bloku nie będziemy mieć takiej swobody jak we własnym choćby najmniejszym domku.

Mieszkanie w bloku ma jednak swoje dobre strony. Jest idealne dla osób, które nie lubią prac w ogródku, wykonywania napraw czy drobnych remontów, których nie unikniemy w czasie eksploatacji domu. Ponadto posiadanie domu pociąga za sobą konieczność ponoszenia ciągłych nakładów finansowych na utrzymanie go w dobrym stanie technicznym.

Niewątpliwą zaletą posiadania mieszkania w bloku jest to, że można je łatwo sprzedać w razie konieczności zmiany miejsca pracy czy zamieszkania. Istotną wadą mieszkania w bloku jest niewątpliwie brak prywatności związany z bliskim sąsiedztwem wielu ludzi. Z drugiej strony w razie jakiegoś nagłego wypadku zawsze możemy liczyć na pomoc sąsiada. Gorzej, jeśli mamy wśród sąsiadów amatorów nocnego słuchania heavymetalu lub wirtuozów perkusji.

Posiadanie własnego domu daje nam komfort prywatności i spokoju. Dom z ogrodem jest idealnym miejscem do mieszkania dla młodych małżeństw z dziećmi. Żaden plac zabaw przed blokiem nie zastąpi dzieciom zabawy we własnym ogrodzie.

Przy ostatecznym wyborze miejsca zamieszkania powinniśmy kierować się przede wszystkim swoimi potrzebami i oczekiwaniami. Jeśli nie mamy ograniczeń finansowych, nic nie stoi na przeszkodzie realizacji marzeń o posiadaniu miejsca, które będziemy nazywać domem.